Andlitin á Internetinu

Nú hamast ég á því sem ég hélt ég myndi aldrei nenna að leggja lag mitt við; Andlitsbókinni (ég hef ákveðið að sýna Gordon Brown og bresku þjóðinni andúð mína með því að hætta að sletta ensku. Ég vil ekki einu sinni segja fésbók). Davíð Oddssyni og fleira pakki ætla ég að sýna andúð mína með því að mæta á Austurvöll kl. 15 á morgun. Djöfull vildi ég að ég kynni að smíða skilti!

En Andlitsbókin er mjög skemmtileg. Nú á ég vini!

Ætli mér líði ekki eins og Moggabloggurunum...nema ég þekki náttúrlega fólkið sem bætir mér á vinalista sinn (sko! ég hefði getað sagt "addar mér" en gerði það ekki). Þarna eru frænkur mínar og frændur og gamlir skólafélagar og vinir. Ég hélt að þetta væri svo hallærislegt, en það er það ekki!

Þó grunar mig að ég endist ekki í þessu lengi, en það er allt í lagi.

Okursíða hörkuduglega iðnaðarmannsins

Í Kastljósi í kvöld talaði prestlingur nokkur um að afgreiðslufólk leitaði sáluhjálpar í stríðum straumum af þeirri ástæðu að viðskiptavinir verslana ættu það til að hreyta í það ónotum vegna verðhækkana.

Ég varð fegin því að hafa setið á strák mínum í morgun þegar ég lagði leið mína í 10-11. Raunar hafði ég tekið ákvörðun um að kaupa aldrei svo mikið sem tyggjópakka í þeirri svívirðilegu okurbúllu, en þegar ég hafði ekið erinda minna um níuleytið langaði mig afskaplega mikið í besta drykk í heimi og sá grænhvíta sjoppuna eins og hillingar við Seljaveginn. Ég hugsaði: "Hva! Ein kókflaska getur ekki verið neitt mikið dýrari þarna en annarsstaðar." Og ég skakklappaðist inn í búlluna, en sá mér til hrellingar að hálfslítra plastflaska með kóki í kostaði 199 krónur! Ég snöggreiddist og mér datt í hug að storma út án þess að kaupa nokkuð, en hreyta í staðinn illyrðum í afgreiðslupiltinn. Eitthvað: "Þetta er nú rán um hábjartan dag! Ég læt ekki bjóða mér þetta!" En kókfíknin varð öllu yfirsterkari og ég keypti litla kók í gleri, sem kostaði að mig minnir kr. 156, og greiddi fyrir hana möglunarlaust. 10-11 pilturinn hefur því ekki þurft að leita áfallahjálpar vegna mín og það er nú aldeilis gott.

En það rifjaðist upp fyrir mér þriggja mánaða gömul kóksaga sem ég hafði hugsað mér að senda á Okursíðu Dr. Gunna, en hætti við það. Svona er hún:

Sögusvið: Bensínstöð N1 við Ægisíðu. Feitlagin, nokkuð þreytuleg kona á fertugsaldri kemur inn í verslunina rétt fyrir 23:30. Afgreiðslumaðurinn er drengur, sextán - sautján ára. Konan setur popppoka og kókdós á borðið. Drengurinn bregður skanna á vörurnar.

Konan (hátt): „Hundrað og sextíu kall fyrir hálfslítra kókdós? Það er ekki langt síðan að ég var síðast í neytendaham, en þá kostaði kókdósin nítíu kall. Ef þetta er ekki okur, þá veit ég ekki hvað!“
Drengur (vandræðalegur): „Já, þetta er alltof dýrt.“
Konan (móðurleg): „Ég veit náttúrlega að þú ræður ekki verðinu – og getur sennilega ekkert gert til þess að breyta því.“
Drengur (glottir): „Nei. Þú verður bara að tala við Doktor Gunna.“

Mér finnst of mikil ábyrgð lögð á blessaðan doktorinn. Bráðum verður hann svo rosalegur skelfir auðvaldsins að hann verður bara látinn hverfa. Eins og Jimmy Hoffa og Geirfinnur. Raunar held ég að Geirfinnur hafi hvorki staðið í verkalýðs- né neytendamálum, en hann hvarf. Óneitanlega.

Besta myndin

Hér sit ég kampakát og allsendis grunlaus undir stýri á þessum dýra bílaleigubíl meðan krónan hryyynur.

Það er engin Vaka á Krít

Krítverjar nýta bílana sína betur en við. Þessi voffi var tildæmis enn í notkun.

Nostalgia isn´t what it used to be...

Það var ekkert fleira.

Farewell Lambi

Einn af veikleikum mínum er að verða ansi greinilegur í kreppunni, þó ég reyni núorðið að kaupa ódýrar vörur til heimilisins. Á sumum sviðum er bara ekki hægt að spara.

Ekki tengist veikleikinn klósettpappírsinnkaupum. Ég var vön að kaupa Lamba, extra þykkan, sem gældi svo skemmtilega við endagarnir heimilismanna, en nú hef ég miskunnarlaust og alveg án þess að blikna skipt yfir í einfaldan Bónus-pappír (sem býður heim hættunni á því að fingur fari í gegn - og upp í téðar endagarnir). Mér finnst það alveg ókei.

En ég er haldin einhvers konar sápu-fetish. Ég þoli ekki að vera með græna bónus-kiwi-sápu í ljótum brúsa við baðvaskinn, en slíka sápu kaupir sambýlismaðurinn undantekningalaust ef hann fer að versla. Ég hreinlega þarfnast þess að hafa fallegan brúsa með snjakahvítri möndlusápu eða rjómagulri orkídeusápu við minn vask. Og það mun ekki breytast. Þó skammast ég mín svolítið fyrir alla hálffullu kiwi-sápu brúsana sem ég fel inni í skáp, en maður verður fjandakornið að leyfa sér eitthvað!

Nafnaskrá og bananabrauð

Ég er að gera nafnaskrá og verð að viðurkenna að það er eitt af skemmtilegri verkum sem ég tek mér fyrir hendur. Smámunasemin og nördisminn blómstra sem aldrei fyrr.

Bananabrauðið kólnar á eldhúsbekknum og inni í herbergi bíður unglingur eftir því að fá sér sneið. Ég hef ekkert að segja, en segi það samt.

Gvuð hvað það er gaman að skrifa á netið þegar maður veit að enginn er að lesa! Svolítið pervers reyndar, en stórskemmtilegt!

Ekki svo grátt silfur

Skil ekki jákvæðni mína á þessum svörtu dögum! Löngum hefur mér þótt Silfur Egils ansi grátt (eða ég hef eldað við það grátt silfur...), en ég fílaði karlinn í ræmur í dag. Það er svo fallegt þegar fólk leyfir sér að reiðast í sjónvarpi. Einkum og sér í lagi þegar það hefur eitthvað að segja um það sem veldur reiðinni. Raunar er ég svo aumingjagóð að ég dauðvorkenndi Jóni Ásgeiri og þótti hálfvegis vænt um hann. J. Á. er áreiðanlega fremur klár og sennilega með þeim skárri af þessu liði, en hann kann ekki nógu vel að koma fyrir sig orði. "Þið skiljið eftir ykkur sviðna jörð!!!" sagði Egill og bergmálaði í reiðinni kommentin á síðunni sinni. Það er gott að sú reiða rödd heyrist, því að tafsið og hringsólið í stjórnmálamönnum og ráðgjöfum og fyrrum víkingum er alveg með ólíkindum.

Ashkenazy

Mér finnst nafna mín ótrúlega skemmtileg og flott kona. Undireins sé ég eftir því að hafa hreytt útúr mér þegar ég tók eitt sinn viðtal við Ashkenazy; "Sérðu ekkert eftir því að hafa látið þína mjög svo hæfileikaríku konu hætta að spila og fara í staðinn að þjóna þér í þínu spileríi?"
Reyndar sagði ég það í örvæntingu, til þess að fá smá viðbrögð frá þessum karli sem hefur farið í þúsund viðtöl og var eins og zombí þegar ég var að reyna að tala við hann.
Enda gekk planið upp. Karlinn reiddist og fór í heiftarlega vörn...og þá fékk ég eitthvað að skrifa um.
Eins og venjulega, þá hef ég rangt fyrir mér um fólk (sbr. þegar ég tók viðtal við Guðmund í Byrginu fyrir fáeinum árum og þótti hann algert æði). Nafna mín virðist ekki kúguð eiginkona sem var rænd möguleikum sínum á því að verða frægur konsertpíanisti, heldur bara alger töffari. Enda sagði hún þegar talið barst að hæfileikum hennar og manns hennar í kvöld: "Hann hefur mjög gott eyra fyrir músík, en mín eyru eru aðeins betri."

Spaug

Spaugstofumönnum tókst það sem allir héldu að væri ómögulegt. Að gera algerlega ófyndinn grínþátt eftir brjálæðislegustu fréttaviku síðustu hundrað ára. Hvað er eiginlega að? (fyrir utan allt sem er að). Af hverju eru Baggalútsmenn ekki látnir taka við? Mér fannst frétt þeirra, um að Guð almáttugur ætlaði sér ekkert að hjálpa Íslendingum og ekki einusinni að aumkva sig yfir okkur með því að hafa gott veður á meðan hörmungarnar gengju yfir, alveg frábær. Guð tapaði víst heilmiklu á FL-Group og er þessvegna alveg rosalega fúll. Eins og gefur að skilja.

Brauð

Ég bakaði nokkur kreppubrauð og ætlaði að frysta þau til mögru daganna. Þau misheppnuðust og ég varð að henda þeim.

Já, þetta er svona

Tilraunir