Andlitin á Internetinu

Nú hamast ég á því sem ég hélt ég myndi aldrei nenna að leggja lag mitt við; Andlitsbókinni (ég hef ákveðið að sýna Gordon Brown og bresku þjóðinni andúð mína með því að hætta að sletta ensku. Ég vil ekki einu sinni segja fésbók). Davíð Oddssyni og fleira pakki ætla ég að sýna andúð mína með því að mæta á Austurvöll kl. 15 á morgun. Djöfull vildi ég að ég kynni að smíða skilti!

En Andlitsbókin er mjög skemmtileg. Nú á ég vini!

Ætli mér líði ekki eins og Moggabloggurunum...nema ég þekki náttúrlega fólkið sem bætir mér á vinalista sinn (sko! ég hefði getað sagt "addar mér" en gerði það ekki). Þarna eru frænkur mínar og frændur og gamlir skólafélagar og vinir. Ég hélt að þetta væri svo hallærislegt, en það er það ekki!

Þó grunar mig að ég endist ekki í þessu lengi, en það er allt í lagi.

Okursíða hörkuduglega iðnaðarmannsins

Í Kastljósi í kvöld talaði prestlingur nokkur um að afgreiðslufólk leitaði sáluhjálpar í stríðum straumum af þeirri ástæðu að viðskiptavinir verslana ættu það til að hreyta í það ónotum vegna verðhækkana.

Ég varð fegin því að hafa setið á strák mínum í morgun þegar ég lagði leið mína í 10-11. Raunar hafði ég tekið ákvörðun um að kaupa aldrei svo mikið sem tyggjópakka í þeirri svívirðilegu okurbúllu, en þegar ég hafði ekið erinda minna um níuleytið langaði mig afskaplega mikið í besta drykk í heimi og sá grænhvíta sjoppuna eins og hillingar við Seljaveginn. Ég hugsaði: "Hva! Ein kókflaska getur ekki verið neitt mikið dýrari þarna en annarsstaðar." Og ég skakklappaðist inn í búlluna, en sá mér til hrellingar að hálfslítra plastflaska með kóki í kostaði 199 krónur! Ég snöggreiddist og mér datt í hug að storma út án þess að kaupa nokkuð, en hreyta í staðinn illyrðum í afgreiðslupiltinn. Eitthvað: "Þetta er nú rán um hábjartan dag! Ég læt ekki bjóða mér þetta!" En kókfíknin varð öllu yfirsterkari og ég keypti litla kók í gleri, sem kostaði að mig minnir kr. 156, og greiddi fyrir hana möglunarlaust. 10-11 pilturinn hefur því ekki þurft að leita áfallahjálpar vegna mín og það er nú aldeilis gott.

En það rifjaðist upp fyrir mér þriggja mánaða gömul kóksaga sem ég hafði hugsað mér að senda á Okursíðu Dr. Gunna, en hætti við það. Svona er hún:

Sögusvið: Bensínstöð N1 við Ægisíðu. Feitlagin, nokkuð þreytuleg kona á fertugsaldri kemur inn í verslunina rétt fyrir 23:30. Afgreiðslumaðurinn er drengur, sextán - sautján ára. Konan setur popppoka og kókdós á borðið. Drengurinn bregður skanna á vörurnar.

Konan (hátt): „Hundrað og sextíu kall fyrir hálfslítra kókdós? Það er ekki langt síðan að ég var síðast í neytendaham, en þá kostaði kókdósin nítíu kall. Ef þetta er ekki okur, þá veit ég ekki hvað!“
Drengur (vandræðalegur): „Já, þetta er alltof dýrt.“
Konan (móðurleg): „Ég veit náttúrlega að þú ræður ekki verðinu – og getur sennilega ekkert gert til þess að breyta því.“
Drengur (glottir): „Nei. Þú verður bara að tala við Doktor Gunna.“

Mér finnst of mikil ábyrgð lögð á blessaðan doktorinn. Bráðum verður hann svo rosalegur skelfir auðvaldsins að hann verður bara látinn hverfa. Eins og Jimmy Hoffa og Geirfinnur. Raunar held ég að Geirfinnur hafi hvorki staðið í verkalýðs- né neytendamálum, en hann hvarf. Óneitanlega.

Besta myndin

Hér sit ég kampakát og allsendis grunlaus undir stýri á þessum dýra bílaleigubíl meðan krónan hryyynur.

Það er engin Vaka á Krít

Krítverjar nýta bílana sína betur en við. Þessi voffi var tildæmis enn í notkun.

Nostalgia isn´t what it used to be...

Það var ekkert fleira.

Farewell Lambi

Einn af veikleikum mínum er að verða ansi greinilegur í kreppunni, þó ég reyni núorðið að kaupa ódýrar vörur til heimilisins. Á sumum sviðum er bara ekki hægt að spara.

Ekki tengist veikleikinn klósettpappírsinnkaupum. Ég var vön að kaupa Lamba, extra þykkan, sem gældi svo skemmtilega við endagarnir heimilismanna, en nú hef ég miskunnarlaust og alveg án þess að blikna skipt yfir í einfaldan Bónus-pappír (sem býður heim hættunni á því að fingur fari í gegn - og upp í téðar endagarnir). Mér finnst það alveg ókei.

En ég er haldin einhvers konar sápu-fetish. Ég þoli ekki að vera með græna bónus-kiwi-sápu í ljótum brúsa við baðvaskinn, en slíka sápu kaupir sambýlismaðurinn undantekningalaust ef hann fer að versla. Ég hreinlega þarfnast þess að hafa fallegan brúsa með snjakahvítri möndlusápu eða rjómagulri orkídeusápu við minn vask. Og það mun ekki breytast. Þó skammast ég mín svolítið fyrir alla hálffullu kiwi-sápu brúsana sem ég fel inni í skáp, en maður verður fjandakornið að leyfa sér eitthvað!

Nafnaskrá og bananabrauð

Ég er að gera nafnaskrá og verð að viðurkenna að það er eitt af skemmtilegri verkum sem ég tek mér fyrir hendur. Smámunasemin og nördisminn blómstra sem aldrei fyrr.

Bananabrauðið kólnar á eldhúsbekknum og inni í herbergi bíður unglingur eftir því að fá sér sneið. Ég hef ekkert að segja, en segi það samt.

Gvuð hvað það er gaman að skrifa á netið þegar maður veit að enginn er að lesa! Svolítið pervers reyndar, en stórskemmtilegt!